Γυρίζουν από διακοπές όσοι τυχεροί μπόρεσαν να επισκευτούν τη μάννα Ελλάδα φέτος. Χμ... διακοπές; για πολλούς ήταν ένας αδιάκοπος εκνευρισμός και φόβος και χάσιμο χρόνου σε δημόσιες υπηρεσίες. Για να κάνει κανείς μπάνιο στη Βουλιαγμένη, έπρεπε να πληρώσει είσοδο πέντε ευρώ. Ούτε μπάνιο δεν μπορεί να κάνει κανείς στην Αθήνα. Μα καλά, δεν ανήκουν οι παραλίες στους ΄Ελληνες;Δεν έχω ακόμα επισκευτεί για της εξ ιδίας εντυπώσεις, αλλά δεν έχω λόγους να μη πιστέψω αυτά που ακούγονται σε συνδιασμό με όσα νέα υπάρχουν από εφημερίδες και μπλόγκς.
Ειδικά στην Αθήνα στο δρόμο από το αεροδρόμιο για Πειραιά, υπάρχει νέος καταυλισμός 'τσιγγάνων' όπως μου το περιέγραψε μια φίλη. Φαντάζομαι ότι θα είναι άλλος ένας καταυλισμός με ανθρώπους που έχουν μετακινηθεί και προς την Ελλάδα λόγω των πολέμων. Φτάνουν όλοι αυτοί στην ελλάδα και φαντάζονται ότι έχουν βρεί ένα τόπο αναπαμού και ίσως αρχής νέας ζωής.
΄Εκτός από το Λαύριο που θυμάμαι ότι υπήρχε, εκτός από τον καταυλισμό έξω από τη Πάτρα, εκτός από τα νησιά μας, όπως στη Λέρο που δεν έχουν που να τους βάλουν, εκτός από όλους αυτούς που τριγυρνάνε έξω από τους καταυλισμούς, φαντάζομαι ότι έχουν διασκορπιστεί αμέτρητοι στις διάφορες πόλεις. Και βέβαια αυτοί οι 'ξένοι' δεν έχουν διασκορπιστεί μόνο στην ελλάδα. Είναι ορατοί στη Γαλλία, Αγγλία (στενά του Callais) και σε όλη την Ευρώπη. Το πρόβλημα των ανθρώπων καταδιωγμένων από τους πολέμους υπάρχει αλλά δεν συζητιέται. BBC: 'There are Afghans, Eritreans, Somalis, Iraqis, Sudanese - a United Nations of desperation.'
Τσιγγάνους μου τους περιέγραψε η φίλη, όπως τους είδε από μακρυά. Αλλά τί κοντινότερο θα μπορούσε να προσομοιάζει η θέα γυναικών, παιδιών που φοράνε τα ίδια ρούχα πολλές μέρες που δεν έχουν καλυμένες τις βασικές ανάγκες, που ζούν στο δρόμο ή σε αντίσκηνα; αντρών που δεν έχουν δουλειά; που κάθονται περιμένοντας ίσως; που έχουν διαφορετικό χρώμα δέρματος; που μιλάνε άλλη γλώσσα; που είναι εμφανές ότι δεν ανήκουν στο σύνολο; αλλά τώρα πια ποιό είναι το σύνολο που με τη μεγάλη έφοδο όλων αυτών των ανθρώπων για να φτάσουν στην ελλάδα σχεδόν υπεραριθμούν τους έλληνες.
Ανατρίχιαζα όταν άκουγα τις περιγραφές. ΄Ισως επειδή έχω πάνω από δύο χρόνια να επισκεφτώ την Ελλάδα να μου κακοφανεί όλη αυτή η αλλαγή αισθητικότητας. Αισθάνομαι καλύτερα όμως, να θυμάμαι την Ελλάδα που κυκλοφορούσαν μόνο ΄Ελληνες, που ακουγόταν μόνο η ελληνική γλώσα, χωρίς να θεωρώ τον εαυτό μου εθνικίστρια ούτε να υποβάλομαι σε ρατσιστικά χωρίσματα. Οι απλοί άνθρωποι έχουν όλοι τις ίδιες ανάγκες. Θέλουν τη σταθερότητα στη ζωή τους, θέλουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, θέλουν να έχουν μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους, θέλουν να φάνε. ΄Ισως τα προβλήματα ξεκινάνε από εκεί που δεν έχουν το τρόπο να κάνουν αυτά τα απλά πράγματα.
Από την άλλη μεριά, οι ελληνες έχουν τρομοκρατηθεί. Ειδικά στις μεγάλες πόλεις υπάρχει μεγάλη έξαρση κλοπών. Μπαίνουν μέσα ακόμα και στο τέταρτο όροφο, όπως μου είπαν. Σε μιά περίπτωση, όταν οι κλέφτες δεν βρήκαν τίποτα αξιόλογο να κλέψουν, ξέσκισαν τους καναπέδες και χαράκωσαν όλα τα έπιπλα από τη μανία τους. Και η αστυνομία τί να πρωτοκάνει σε όλα αυτά. Αλλά και όλοι αυτοί οι γηγενείς ηλικιωμένοι τί να κάνουν για να προστατευτούν; Αισθάνονται μόνοι τους και τελείως έρμαια της τύχης στο δικό τους το κράτος και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Αυτά για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.
Είναι μόνο ένα απειροελάχιστο μέρος ελλήνων πολιτών που κάνει διακοπές στη Μύκονο και γεμίζει τις οθόνες των τηλεοράσεων για το΄φάτε μάτια ψάρια'. Σε αυτό αναφέρονται άραγε όταν οι πολιτικοί μας παίρνουν μέτρα για την αύξηση φόρων; ΄Ολοι αυτοί όμως οι άνθρωποι που είναι κλεισμένοι και τρομοκρατημένοι στα σπίτια τους έλληνες πολίτες δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Για να συνεχίσουν να έχουν το προνόμιο της χώρας που τους γέννησε θα πρέπει να κόψουν τα φάρμακα τους, να κόψουν το φαγητό τους (κι άλλο ) για να μπορέσουν να πληρώσουν μια αδήφαγη μηχανή που δεν φαίνεται να έχει καθόλου ως γνώμονα την ευημερία πρώτιστα των πολιτών της.
Και να μη θυμηθώ και τις επιστολές της κυβέρνησης των ελλήνων, προς τους πολίτες της, έναντι αμοιβής, να παραδώσουν τα κτήματα και να ξεριζώσουν τις ελιές τους και να διαθέσουν τους χώρους προς ανάπτυξη φράουλας. Η Ελλάδα που έχει το καλύτερο λάδι σε όλη την Ευρώπη και διαθέτει λάδι σε όλες τις αγορές του κόσμου να χρειάζεται να εισάγει ελαιόλαδο. Ποιανού εφοροεγγέφαλου φωστήρα διοικητή κοινών πραγμάτων ήταν άραγε αυτό το τόλμημα;
και είναι κάτι συνειρμοί, κάτι αναμνήσεις από τη χώρα που άνθιζε η 'φαιδρά πορτοκαλέα' και υπήρχε το φύλλο της ταπεινής ελιάς, άκαυτο και είναι οι αναμνήσεις από τις όμορφες ακρογιαλιές και τα καθαρά νερά των νησιών μας που κάνουν τη ψυχή να βυθίζεται στη νοσταλγία. δεν είναι μπλέ, γαλάζια-τυρκουάζ και σμαραγδένια αυτή η νοσταλγία... στο δρόμο της επαναφοράς περνάει απο ένα τρομαχτικό, δαντικό μονοπάτι και χάνονται τα χρώματα. σκοτεινιάζουν ακόμα και οι αναμνήσεις.
Φοβάμαι...
και εδώ το ρεπορτάζ του Σκάϊ τοποθετήθηκε στις 30 Αυγούστου - και μετά σκέφτομαι τις διακοπές των πολιτικών - δηλαδή δεν θα μπορώ να περνάω από το κέντρο της Αθήνας - είναι φρικτή αυτή η εγκατάληψη των πολιτών της ελλάδας από το ίδιο το κράτος
τα τσεκούρια τα πρόσθεσα στις 7 Σεπτεμβρίου που διάβασα αυτό
